Κάποια στιγμή, στη ζωή κάθε γυναίκας (ή έστω των περισσότερων από εμάς) ο Πλανήτης Happy παύει να είναι ουτοπία και παίρνει, για μία από τις ελάχιστες ίσως φορές στη ζωή της, σάρκα και οστά.
Είναι η στιγμή εκείνη που ένας άντρας της λέει "Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις". Και νιώθει ότι το λέει και το εννοεί, γιατί -προφανώς- στα δικά του μάτια, είναι το πιο όμορφο πλάσμα στον κόσμο. Είναι η στιγμή εκείνη που νιώθει η πριγκήπισσα του πλανήτη του και ξέρει ότι για εκείνον θα είναι για πάντα η μικρή του πριγκήπισσα, ό,τι κι αν συμβεί...
Κατά καιρούς στη ζωή μου, με έχουν χαρακτηρίσει πριγκήπισσα, και η αλήθεια είναι ότι όσο και αν μου άρεσε o τίτλος, ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο... Εγώ έχω φροντίσει να κρύψω επιμελώς το στέμμα μου, για να αποφύγω τυχόν παρεξηγήσεις με βατράχους... Ίσως όμως εκείνος για τον οποίο ήμουν, είμαι και θα είμαι για πάντα η πριγκήπισσά του να φρόντισε, ώστε και οι άλλοι να βλέπουν σε μένα κάτι από όλα αυτά που έβλεπε εκείνος...
Η σχέση πατέρα και κόρης είναι ίσως το πιο κοντινό "σημείο επαφής" με τον Πλανήτη Happy. Μία σχέση που -όχι αδικαιολόγητα- έχει απασχολήσει τον άνθρωπο από αρχαιοτάτων. Δεν θα επιχειρήσω όμως μία ψυχολογικο-κοινωνικο-πολιτισμική ανάλυση, για αυτές υπάρχουν άλλοι...
Ανήκω κι εγώ στις γυναίκες, και θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου γι' αυτό, που είχαν μία απόλυτα υγιή σχέση με τον πατέρα τους. Μία σχέση αμοιβαίας λατρείας και σεβασμού, χωρίς ίχνος συμπλεγμάτων... Ποτέ άλλωστε δεν αναζήτησα έναν άντρα στα πρότυπα του μπαμπά μου, γιατί ποτέ άλλωστε δεν μου άρεσαν οι φαλακροί με μουστάκι!
Ο πατέρας μου όμως είναι ο άνθρωπος που ήταν για μένα πάντα εκεί. Προστατευτικός όσο πρέπει για να νιώθω απόλυτα ασφαλής, αλλά και φιλελεύθερος όσο πρέπει για να έχω την άνεση να κάνω τα δικά μου. Και πολλές φορές να του τη σπάω γι' αυτό!
Σε αυτό βέβαια συνέβαλαν και τα -κατά πολύ μεγαλύτερα- αδέρφια μου, που ανέλαβαν πριν από μένα, για μένα, να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά, ώστε να τον βρω εγώ, στα 50+ του πλέον όταν άρχισα να ανακαλύπτω τον κόσμο, τον ήρεμο και συγκαταβατικό πατέρα που γνώρισα. Οι ιστορίες που μου διηγείται η αδερφή μου από την εφηβεία της, όσο και αν μου προκαλούν απίστευτο γέλιο, με κάνουν κατά βάθος να την ευγνωμονώ που γεννήθηκε 16 χρόνια πριν από μένα!
Ένας πατέρας που χρωμάτισε ένα ένα τα χρόνια μου και μου πρόσφερε απλόχερα όλη του την αγάπη, μέχρι τέλους. Ένας πατέρας που όλες μου οι αναμνήσεις περιστρέφονται γύρω του...
Tα απογεύματα με τις φίλες μου στις κούνιες του Χολαργού και του Ψυχικού, το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα χωρίς μπρατσάκια, τα παιδικά και εφηβικά πάρτι, το πρώτο και μοναδικό μου ποδήλατο (που του έσκασε η ρόδα και ποτέ δεν μου την έφτιαξε, με αποτέλεσμα να μη μάθω ποτέ ποδήλατο!), ο πρώτος μου αγώνας στο γήπεδο με τον Ολυμπιακό (με αντίπαλο τη Φενέρ Μπαξέ αν θυμάμαι καλά...), οι διακοπές στο Γύθειο, το φροντιστήριο και τα αγγλικά στα Βριλήσια, όπου περίμενε υπομονετικά στο αυτοκίνητο χειμώνα-καλοκαίρι μέχρι να τελειώσω αργά το βράδυ, τα μαθήματα οδήγησης στη Χαμολιά και στο Πόρτο Ράφτη, οι πρώτες μου μέρες στη δουλειά, πάντα ήταν εκεί, δίπλα μου, κοντά μου. Ο φύλακας άγγελός μου.
Μέχρι τη μέρα που μία νέα ακόμα -την ημέρα της διάγνωσής της- ασθένεια, με το όνομα Αλτσχάιμερ, άρχισε να μου τον στερεί λίγο λίγο... Μέχρι που έχασε σχεδόν κάθε επαφή με το ποια είμαι και να μη με αναγνωρίζει. Σκληρό για ένα παιδί να χάνει τον γονιό του κατ' αυτόν τον τρόπο... Πολύ σκληρό.
Οι αναμνήσεις μου από εκείνον, όμως, είναι μία ανεκτίμητη περιουσία που θα έχω πάντα φυλαγμένη στην καρδιά μου και τίποτα δεν θα μπορέσει να μου τη στερήσει. Όπως και η αίσθηση από εκείνο το τελευταίο του χάδι στα μαλλιά μου, την ώρα που τη ψιθύριζα για 1.000.000.0000η φορά στο αυτί πόσο πολύ τον αγαπώ, μετά από πολλές μέρες και νύχτες απόλυτης αφασίας στο νοσοκομείο.
Σήμερα, που συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος μακριά του, θέλω να μου αφιερώσει την Πριγκηπέσσα. Νομίζω ότι δεν το είχε ακούσει ποτέ, αλλά αν το άκουγε θα πίστευε σίγουρα ότι είναι γραμμένο για μένα. Και θα μου σιγοτραγουδούσε (με την άθλια φωνή του) το δικό του αγαπημένο... "Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις", έχοντας αυτό το τρυφερό χαμόγελο που είχε πάντα στο πρόσωπό του όταν ήθελε να με "πειράξει".
Μην ανησυχείς μπαμπά, δεν κλαίω από στεναχώρια, κανείς δεν έχει πειράξει το κοριτσάκι σου. Κλαίω γιατί είμαι ευτυχισμένη που ήσουν ο μπαμπάς μου. Και γιατί κάπου κάπου μου λείπεις...
