...Στην πόλη αυτή....
Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος σε μία πόλη-μεγαλούπολη (και δη στην Αθήνα) ντάλα κατακαλόκαιρο, με 40 βαθμούς έξω (και μέσα, γιατί το air condition στο γραφείο δεν δουλεύει- και όχι, μη φανταστείτε για οικολογικούς λόγους- απλώς γιατί άλλοι κρυώνουν, άλλοι ζεσταίνονται, άλλους τους βαράει στην πλάτη, άλλους κι εγώ δεν ξέρω τι...) λίγες ημέρες, 6 για την ακρίβεια, πριν πάρει την καλοκαιρινή του άδεια που κρατάει έναν ολόκληρο μήνα, εκ των οποίων έχει κανονίσει μόνο ένα 4ήμερο διακοπών; (Ουουουφφφ, τα είπα όλα με μια ανάσα και ηρέμησα!)
Παρανοώ λοιπόν, αγαπητοί μου 4 αναγνώστες. (τελικά, σημαδιακός αριθμός το τέσσερα, τώρα που το ξανασκέφτομαι!)
(σημ. Τι διάολο, πού είναι οι φίλοι μου και -κυρίως- γιατί δεν γίνονται αναγνώστες; Στην απονομή του Πούλιτζερ, δεν έχει αφιέρωση σε κανέναν, να το ξέρετε!)
Παρανοώ. Τελεία και παύλα, δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο.
Αυτό το καλοκαίρι νομίζω είναι μακράν το πιο αδιάφορο της ενήλικης -και της εφηβικής μου τώρα που το σκέφτομαι- ζωής. Είναι το πιο αδιάφορο γιατί δεν έχω κανονίσει κάτι πολυήμερο από αυτά που συνήθιζα όλα αυτά τα χρόνια (σαν τον μαθουσάλα νιώθω ξαφνικά, αλλά κάνω διακοπές μόνη μου από τα 17. 33-17, 16 χρόνια διακοπών δεν είναι και λίγα...) Συνδυαστικές διακοπές 3 νησιών τουλάχιστον, είτε από το ένα νησί στο άλλο, είτε με σύντομη επιστροφή στην Αθήνα, ίσα ίσα για ένα πλυντήριο. Και για έναν 16ωρο ύπνο. Ένας ολόκληρος μήνας σχεδόν (άντε 20 μέρες το λιγότερο) μακριά από αυτό εδώ το αχούρι ήταν επιβεβλημένος τόσα χρόνια. Και τώρα τι; Τι να μου κάνουν 4 μέρες; Πώς θα βγάλω τον επόμενο χειμώνα;
Η αλήθεια είναι ότι αυτή η αλλαγή των συνηθειών μου με προβληματίζει. Με ανησυχεί. Με αγχώνει. Από την άλλη, μήπως δεν το περίμενα με όλο αυτό το πάνω κάτω που έχει έρθει και έχω φέρει στη ζωή μου; Το περίμενα. Και όχι μόνο το περίμενα... Τελικά, το ευχαριστιέμαι κιόλας!
Ναι μεν με προβληματίζει, αλλά αυτή η αίσθηση του χαλαρού, του δεν έχω συγκεκριμένο προορισμό, κανονισμένο πλάνο, με παρέα στάνταρντ και δεδομένη, με κάνει να νιώθω όμορφα. Απελευθερωμένη, έτοιμη για νέα πράγματα, νέες γνωριμίες, νέες παρέες, νέους προορισμούς. Και αυτό το καινούριο, παρόλο που δεν μου προσφέρει τη σιγουριά του παλιού, με εξιτάρει. Με κάνει να το περιμένω με αγωνία.
Στο κάτω κάτω της γραφής, το πολύ πολύ να πάρω μόνη μου το πλοίο και να πάω στο "νησί μου". Εκεί είναι και με περιμένει.... Μπάνιο, φαγητό, κανένα daiquiri στο Σορόκο με ό,τι φρούτο τους έχει περισσέψει, και ύπνος. Ξέρω πού να φάω, ξέρω πού να κολυμπήσω (αχ!), ξέρω 10-20 ανθρώπους να μου πουν ένα γεια.
Ξέρω και τη Γιάννα, να μου πει την "ιστορία της ζωής" της και να πιούμε μαζί –ελληνικό- καφέ. Ξέρω και τον Καπετάν Νικόλα (ελπίζω να ζει...) να με κεράσει κανένα αναψυκτικό στην ταβέρνα της κόρης του. Ξέρω και την Τασούλα και τη Γιωργούλα (που τώρα έγινε Γωγώ) να μου φτιάξει μανιταρόπιτα. Ή να μου φέρει κοκκινιστό από το σπίτι της... Ξέρω και τον Καπετάν Κώστα να με πάει με τη Μαριγώ στο Πορί. Ξέρω και τον Γιωργάκη να μου φτιάξει καμία μπόμπα στο Εν Πλω. Ξέρω και τον Μάριο, για να με βάλει στον Εν Πλω. Aν και τώρα που αναβαθμίστηκε σε πορτιέρης-μπάρμαν, καμία φορά κάνει ότι δεν με ξέρει, ο αχαϊρευτος... Ξέρω και τον Γιώργο για καμιά εσπευσμένη μεταφορά με το βανάκι. Και τον Παναγιώτη, και τον Αυγερινό, και τον Τίγρη να μου βρουν κανένα ανοιχτήρι στο μίνι μάρκετ. Και τον Άρη, να πούμε ένα γεια στο Φανό και να ονειρευτούμε για τα δωμάτια που θα φτιάξει... Και την Κατερίνα... Και την κοινοτάρχισσα. Και το πιο ευγενικό πλάσμα που έχω γνωρίσει ποτέ μου, στο καφέ στο Πορί. Και τον Αντώνη, τον υδραυλικό. Ή αλλιώς τσοπάνη, γιατί μάλλον το Αντώνης δεν λέει και πολλά! (Θεέ μου, τώρα που το σκέφτομαι, όλο το νησί ξέρω και δεν το έχω καταλάβει;;;)
Με όλους αυτούς και με ένα βιβλίο (4-5-6) θα περάσουν 4-5 μέρες, δεν θα περάσουν; Το χω ξανακάνει και ξέρω ότι μπορώ να το κάνω ξανά, παρόλο που θα θέλω –όπως και τότε- να περάσουν οι μέρες για να ξαναδώ τα γνωστά και αγαπημένα μου πρόσωπα. Εκεί όμως ξέρω ότι έχω κάτι σταθερό, μέσα στην αστάθεια. Θα χαλαρώσω, θα κάνω μπάνιο σε λατρεμένα νερά και θα δω οικείες φυσιογνωμίες και εικόνες, που θα με κάνουν να νιώσω όμορφα, λες και η τελευταία μου μέρα στο νησί ήταν μόλις χθες. Σαν να μην πέρασε μια μέρα δηλαδή...
Τελικά, μήπως είναι πιο όμορφα έτσι; Θα δείξει...
TIPS
Και για να συνδυάσω το παραλήρημα με το θέμα του blog, ο πλανήτης Happy δίνει 10 tips για σωστό -καλοκαιρινό, αλλά τελικά και all weather- φλερτ.
1. Μην πίνετε πάνω από 5 μπίρες όταν σχεδιάζετε να πλησιάσετε το άλλο φύλο.
2. Μην ξεκινάτε συζήτηση ρωτώντας τις πολιτικές πεποιθήσεις του «στόχου» σας.
3. Μην εμφανίζεστε με άλλον/άλλη, όταν ο στόχος σας είναι ένας και δεδομένος. Αφοσιωθείτε σε αυτόν.
4. Μην απορρίπτετε το φλερτ του προσώπου που σας ενδιαφέρει εδώ και 10 χρόνια. Δείξτε του επιτέλους ενδιαφέρον!
5. Μην λέτε και ξελέτε. (εκτός και αν είστε σκορπιός, οπότε δικαιολογείστε λόγω ψυχοπάθειας!)
6. Μην σκέφτεστε «το πριν, το ποτέ, το μετά», σαν τον Μητσιά... Το σήμερα μετράει. Carpe Diem!
7. Μη δίνετε λεπτομερή αναφορά για τους/τις πρώην. Καταντάει κουραστικό. Και σαφώς αποκαλύπτει ότι το έχετε το κολληματάκι σας μαζί τους.
8. Μην ξεχάσετε το αποσμητικό σας.
9. Μην την «πέφτετε» σε πολλούς στόχους με την προοπτική του «ό,τι κάτσει». Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα, έλεγε η γιαγιά μου.
10. (Πολλά «μην» έβαλα τώρα που το ξαναβλέπω...) Ας πω και κάτι προτρεπτικό!Διασκεδάστε το!
Και φωνάξτε: Κι άμα το αύριο είναι στο χέρι σου, θα μαι για πάντοτε το καλοκαίρι σου, παραφράζοντας το σούπερ καλοκαιρινό σουξέ του Χατζηγιάννη. Αυτοπεποίθηση πάνω απ` όλα!!!
ΥΓ. Update: 1+1 μέρα πριν την αρχή της άδειας, τελικά τα πλάνα άλλαξαν. +5 μέρες διακοπών... στην (πανέμορφη) Σέριφο όμως! Αγαπημένο μου "νησί", φέτος θα σε αποχωριστώ... Ελπίζω του χρόνου να έχω αγοράσει επιτέλους ένα δωμάτιο για να μην αναζητώ κάθε φορά καινούριο και να μη βρίσκω τελικά... Πορί, I will be missing you, as hell.
YΓ2. Όσοι πιστοί, προσέλθετε.
Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος σε μία πόλη-μεγαλούπολη (και δη στην Αθήνα) ντάλα κατακαλόκαιρο, με 40 βαθμούς έξω (και μέσα, γιατί το air condition στο γραφείο δεν δουλεύει- και όχι, μη φανταστείτε για οικολογικούς λόγους- απλώς γιατί άλλοι κρυώνουν, άλλοι ζεσταίνονται, άλλους τους βαράει στην πλάτη, άλλους κι εγώ δεν ξέρω τι...) λίγες ημέρες, 6 για την ακρίβεια, πριν πάρει την καλοκαιρινή του άδεια που κρατάει έναν ολόκληρο μήνα, εκ των οποίων έχει κανονίσει μόνο ένα 4ήμερο διακοπών; (Ουουουφφφ, τα είπα όλα με μια ανάσα και ηρέμησα!)
Παρανοώ λοιπόν, αγαπητοί μου 4 αναγνώστες. (τελικά, σημαδιακός αριθμός το τέσσερα, τώρα που το ξανασκέφτομαι!)
(σημ. Τι διάολο, πού είναι οι φίλοι μου και -κυρίως- γιατί δεν γίνονται αναγνώστες; Στην απονομή του Πούλιτζερ, δεν έχει αφιέρωση σε κανέναν, να το ξέρετε!)
Παρανοώ. Τελεία και παύλα, δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο.
Αυτό το καλοκαίρι νομίζω είναι μακράν το πιο αδιάφορο της ενήλικης -και της εφηβικής μου τώρα που το σκέφτομαι- ζωής. Είναι το πιο αδιάφορο γιατί δεν έχω κανονίσει κάτι πολυήμερο από αυτά που συνήθιζα όλα αυτά τα χρόνια (σαν τον μαθουσάλα νιώθω ξαφνικά, αλλά κάνω διακοπές μόνη μου από τα 17. 33-17, 16 χρόνια διακοπών δεν είναι και λίγα...) Συνδυαστικές διακοπές 3 νησιών τουλάχιστον, είτε από το ένα νησί στο άλλο, είτε με σύντομη επιστροφή στην Αθήνα, ίσα ίσα για ένα πλυντήριο. Και για έναν 16ωρο ύπνο. Ένας ολόκληρος μήνας σχεδόν (άντε 20 μέρες το λιγότερο) μακριά από αυτό εδώ το αχούρι ήταν επιβεβλημένος τόσα χρόνια. Και τώρα τι; Τι να μου κάνουν 4 μέρες; Πώς θα βγάλω τον επόμενο χειμώνα;
Η αλήθεια είναι ότι αυτή η αλλαγή των συνηθειών μου με προβληματίζει. Με ανησυχεί. Με αγχώνει. Από την άλλη, μήπως δεν το περίμενα με όλο αυτό το πάνω κάτω που έχει έρθει και έχω φέρει στη ζωή μου; Το περίμενα. Και όχι μόνο το περίμενα... Τελικά, το ευχαριστιέμαι κιόλας!
Ναι μεν με προβληματίζει, αλλά αυτή η αίσθηση του χαλαρού, του δεν έχω συγκεκριμένο προορισμό, κανονισμένο πλάνο, με παρέα στάνταρντ και δεδομένη, με κάνει να νιώθω όμορφα. Απελευθερωμένη, έτοιμη για νέα πράγματα, νέες γνωριμίες, νέες παρέες, νέους προορισμούς. Και αυτό το καινούριο, παρόλο που δεν μου προσφέρει τη σιγουριά του παλιού, με εξιτάρει. Με κάνει να το περιμένω με αγωνία.
Στο κάτω κάτω της γραφής, το πολύ πολύ να πάρω μόνη μου το πλοίο και να πάω στο "νησί μου". Εκεί είναι και με περιμένει.... Μπάνιο, φαγητό, κανένα daiquiri στο Σορόκο με ό,τι φρούτο τους έχει περισσέψει, και ύπνος. Ξέρω πού να φάω, ξέρω πού να κολυμπήσω (αχ!), ξέρω 10-20 ανθρώπους να μου πουν ένα γεια.
Ξέρω και τη Γιάννα, να μου πει την "ιστορία της ζωής" της και να πιούμε μαζί –ελληνικό- καφέ. Ξέρω και τον Καπετάν Νικόλα (ελπίζω να ζει...) να με κεράσει κανένα αναψυκτικό στην ταβέρνα της κόρης του. Ξέρω και την Τασούλα και τη Γιωργούλα (που τώρα έγινε Γωγώ) να μου φτιάξει μανιταρόπιτα. Ή να μου φέρει κοκκινιστό από το σπίτι της... Ξέρω και τον Καπετάν Κώστα να με πάει με τη Μαριγώ στο Πορί. Ξέρω και τον Γιωργάκη να μου φτιάξει καμία μπόμπα στο Εν Πλω. Ξέρω και τον Μάριο, για να με βάλει στον Εν Πλω. Aν και τώρα που αναβαθμίστηκε σε πορτιέρης-μπάρμαν, καμία φορά κάνει ότι δεν με ξέρει, ο αχαϊρευτος... Ξέρω και τον Γιώργο για καμιά εσπευσμένη μεταφορά με το βανάκι. Και τον Παναγιώτη, και τον Αυγερινό, και τον Τίγρη να μου βρουν κανένα ανοιχτήρι στο μίνι μάρκετ. Και τον Άρη, να πούμε ένα γεια στο Φανό και να ονειρευτούμε για τα δωμάτια που θα φτιάξει... Και την Κατερίνα... Και την κοινοτάρχισσα. Και το πιο ευγενικό πλάσμα που έχω γνωρίσει ποτέ μου, στο καφέ στο Πορί. Και τον Αντώνη, τον υδραυλικό. Ή αλλιώς τσοπάνη, γιατί μάλλον το Αντώνης δεν λέει και πολλά! (Θεέ μου, τώρα που το σκέφτομαι, όλο το νησί ξέρω και δεν το έχω καταλάβει;;;)
Με όλους αυτούς και με ένα βιβλίο (4-5-6) θα περάσουν 4-5 μέρες, δεν θα περάσουν; Το χω ξανακάνει και ξέρω ότι μπορώ να το κάνω ξανά, παρόλο που θα θέλω –όπως και τότε- να περάσουν οι μέρες για να ξαναδώ τα γνωστά και αγαπημένα μου πρόσωπα. Εκεί όμως ξέρω ότι έχω κάτι σταθερό, μέσα στην αστάθεια. Θα χαλαρώσω, θα κάνω μπάνιο σε λατρεμένα νερά και θα δω οικείες φυσιογνωμίες και εικόνες, που θα με κάνουν να νιώσω όμορφα, λες και η τελευταία μου μέρα στο νησί ήταν μόλις χθες. Σαν να μην πέρασε μια μέρα δηλαδή...
Τελικά, μήπως είναι πιο όμορφα έτσι; Θα δείξει...
TIPS
Και για να συνδυάσω το παραλήρημα με το θέμα του blog, ο πλανήτης Happy δίνει 10 tips για σωστό -καλοκαιρινό, αλλά τελικά και all weather- φλερτ.
1. Μην πίνετε πάνω από 5 μπίρες όταν σχεδιάζετε να πλησιάσετε το άλλο φύλο.
2. Μην ξεκινάτε συζήτηση ρωτώντας τις πολιτικές πεποιθήσεις του «στόχου» σας.
3. Μην εμφανίζεστε με άλλον/άλλη, όταν ο στόχος σας είναι ένας και δεδομένος. Αφοσιωθείτε σε αυτόν.
4. Μην απορρίπτετε το φλερτ του προσώπου που σας ενδιαφέρει εδώ και 10 χρόνια. Δείξτε του επιτέλους ενδιαφέρον!
5. Μην λέτε και ξελέτε. (εκτός και αν είστε σκορπιός, οπότε δικαιολογείστε λόγω ψυχοπάθειας!)
6. Μην σκέφτεστε «το πριν, το ποτέ, το μετά», σαν τον Μητσιά... Το σήμερα μετράει. Carpe Diem!
7. Μη δίνετε λεπτομερή αναφορά για τους/τις πρώην. Καταντάει κουραστικό. Και σαφώς αποκαλύπτει ότι το έχετε το κολληματάκι σας μαζί τους.
8. Μην ξεχάσετε το αποσμητικό σας.
9. Μην την «πέφτετε» σε πολλούς στόχους με την προοπτική του «ό,τι κάτσει». Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα, έλεγε η γιαγιά μου.
10. (Πολλά «μην» έβαλα τώρα που το ξαναβλέπω...) Ας πω και κάτι προτρεπτικό!Διασκεδάστε το!
Και φωνάξτε: Κι άμα το αύριο είναι στο χέρι σου, θα μαι για πάντοτε το καλοκαίρι σου, παραφράζοντας το σούπερ καλοκαιρινό σουξέ του Χατζηγιάννη. Αυτοπεποίθηση πάνω απ` όλα!!!
ΥΓ. Update: 1+1 μέρα πριν την αρχή της άδειας, τελικά τα πλάνα άλλαξαν. +5 μέρες διακοπών... στην (πανέμορφη) Σέριφο όμως! Αγαπημένο μου "νησί", φέτος θα σε αποχωριστώ... Ελπίζω του χρόνου να έχω αγοράσει επιτέλους ένα δωμάτιο για να μην αναζητώ κάθε φορά καινούριο και να μη βρίσκω τελικά... Πορί, I will be missing you, as hell.
YΓ2. Όσοι πιστοί, προσέλθετε.
