Γνώρισα τον Παναγιώτη και τον Βαγγέλη την Παρασκευή το απόγευμα, καθώς γύριζα από το γραφείο...
Για να είμαι ακριβής, πρώτα συνάντησα τον Παναγιώτη, ο οποίος με τη σειρά του με οδήγησε στον Βαγγέλη.
Ο Παναγιώτης, ένα αγοράκι το πολύ 10 χρονών, ξανθό, πανέμορφο, με κατακόκκινα μάγουλα και άγια φυσιογνωμία, όπως ταιριάζει σε έναν μικρό Παναγιώτη, σωριάστηκε στο πεζοδρόμιο μπροστά στα μάτια μου, κλαίγοντας με λυγμούς για τον φίλο που έχασε από δικό του λάθος. "Του έφερα τη σανίδα στο κεφάλι και δεν θα με συγχωρήσει ποτέ!" μου είπε. "Εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ φταίω!!!", ούρλιαζε μέσα στους λυγμούς του. Χμ, τελικά δεν είσαι και "Παναγία" Παναγιώτη, την έχεις κάνει τη ζαβολιά σου!
Αφού βεβαιώθηκα ότι η "συμπλοκή" ήταν αναίμακτη και ότι τα κεφάλια ήταν στη θέση τους (είναι και βαριά η σανίδα του skate βρε Παναγιώτη! χάθηκε ο κόσμος να του φορέσεις καπέλο καμιά μπάλα;!) ανέλαβα να πάω τον μικρό στο σπίτι του. "Μη στεναχωριέσαι μωρό μου, οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Μόλις του περάσει ο θυμός θα σε συγχωρήσει" του είπα καθησυχαστικά, κρατώντας τον από το χέρι.
Ο μικρός Παναγιώτης πρέπει να με είδε σαν από μηχανής θεό εκείνη την ώρα, όπως γονάτισα από πάνω του επιβλητική, με ψηλές πλατφόρμες (βρήκα μέρα να βάλω τακούνια!), φαρδιά φούξια μπλούζα σαν χιτώνα, μεγάλα μαύρα γυαλιά ηλίου και μπλαζέ ύφος, απόρροια από το ξενύχτι της προηγούμενης μέρας και από την ατελείωτη εβδομάδα στη δουλειά. Έτσι κατάλαβα τουλάχιστον από το βλέμμα του που με κοιτούσε με δέος. "Αυτή η "μεγάλη" θα με σώσει", πρέπει να σκέφτηκε!
Πλησιάζοντας στο σπίτι του μικρού Παναγιώτη, τσουπ ξεπρόβαλλε, κατεβαίνοντας με φόρα τον δρόμο, ο μικρός Βαγγέλης (χωρίς εμφανή σημάδια σανιδιάς ωστόσο!) με τον τρίτο της παρέας που είχε αναλάβει τον ρόλο του ειρηνευτή!
Ο Βαγγέλης... Όνομα και πράγμα! Ένα αγοράκι συνομήλικο με τον δικό μου και στο ίδιο μπόι -με το ζόρι μου έφτανε στο στήθος-, αλλά με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Μελαχροινός, με μία τεράστια φράντζα στο πρόσωπο και μαύρα ρούχα, έμοιαζε μαγκάκι από τα λίγα. Και τελικά δεν με διέψευσε...
"Δεν περνάει έτσι εύκολα ο θυμός κυρία μου", μου είπε αυστηρά (κεριά και λιβάνια ήθελα να του απαντήσω, αλλά το αντιπαρήλθα ένεκα της καταστάσεως!!!), ενώ εγώ προσπαθούσα να κατευνάσω τα πνεύματα, έχοντας πάντα τον μικρό Παναγιώτη κρεμασμένο στο χέρι μου, να σπαράζει στο κλάμα και να ζητάει ασταμάτητα συγγνώμη. "Είχα και άλλον έναν φίλο για πολλά χρόνια και πια δεν του μιλάω! Ε, σκασίλα μου!" (Ώπα, πέσαμε σε δύσκολη περίπτωση Κατερίνα!, σκέφτηκα... Ευτυχώς που δεν σου είπε "στα αρχ...δια μου", δηλαδή, να σε αποτελειώσει!).
"Μα κοίτα τον πώς κλαίει! Σου ζητάει συγγνώμη!", είπα για να τον "γλυκάνω", εισέπραξα όμως την αποστομοτική απάντηση: "Κι εγώ τι να του κάνω δηλαδή;!".
Ο μικρός Βαγγέλης παρά το μπόι του και την ηλικία του, το ομολογώ, με άφησε άφωνη! Η αλήθεια είναι ότι παγώνω μπροστά στους άτεγκτους ανθρώπους, σε αυτούς που φαίνεται να μην τους συγκινεί στο ελάχιστο η έκφραση συναισθημάτων από τον συνομιλητή τους, και μάλιστα με έναν τόσο τρυφερό τρόπο... Έστω και αν πρόκειται για παιδιά αυτής της ηλικίας... Μάλλον, ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά αυτής της ηλικίας...!
Παρόλο που με κροκοδείλια, -και με ποικίλους μάλιστα "στόχους"- με έχουν "ποτίσει" κι εμένα στο παρελθόν (μάτια που κλαίνε μην τα πιστεύεις δεν έλεγε ο Διονυσίου και μετέπειτα ο Νότης;! Ποιος τους άκουσε όμως;!) το κλάμα κάποιου εξακολουθεί να με αγγίζει και να με συγκινεί. Καμιά φορά με καταρρακώνει κιόλας, μη σας πω...
Κρίνοντας από τον εαυτό μου, που οι φορές που έχω κλάψει μπροστά σε κάποιον για "δικό μας θέμα" είναι μετρημένες στα δάχτυλα -ίσως και του ενός χεριού- (περήφανη απόγονος του περήφανου παππού μου βλέπετε!) και όταν κλαίω, κλαίω αληθινά, η έκφραση συναισθημάτων με αυτόν τον τρόπο δεν μπορεί παρά να είναι ειλικρινής. Και για τον λόγο αυτό, περιμένω από τον συνομιλητή μου να νιώσει την αλήθεια μου, να την εκτιμήσει και να καταλάβει ότι μιλάω σοβαρά...
Κι όμως τελικά, δεν είναι πάντα έτσι... Αυτό τουλάχιστον μου απέδειξαν δύο 10χρονα αγοράκια...
Εκεί λοιπόν, στη μέση ενός παιδικού καυγά, αποκαλύφθηκε μπροστά μου μία από τις μεγαλύτερες αλήθειες των ανθρωπίνων σχέσεων κάθε μορφής... Ο ένας, ο (φαινομενικά ή ουσιαστικά) ευαίσθητος, να κυνηγάει, να κλαίει, να φωνάζει, να προσπαθεί... Και ο άλλος, ο (φαινομενικά ή ουσιαστικά) σκληρός, να απομακρύνεται, να χλευάζει, να αδιαφορεί, να εγκαταλείπει... Απίστευτο! Μια μικρογραφία σχέσης ενηλίκων εκεί, μπροστά στα μάτια μου!
"Eίστε μεγάλα παιδιά, βρείτε τα!" φώναξα τελικά στον μικρό Βαγγέλη φανερά εκνευρισμένη, αφού οι συνεχείς συμβουλές μου περί φιλίας, σεβασμού, συγχώρεσης και αγάπης δεν έβλεπα να πιάνουν τόπο στον μικρό αυτό «βράχο», και έφυγα γρήγορα προς το σπίτι μου, πριν υποκύψω στον πειρασμό και δώσω στον μικρό Παναγιώτη μία συμβουλή -που άρχισε να τριβιλίζει σαν διαολάκι στο μυαλό μου- ξεχνώντας κάθε ίχνος αρχών διαπαιδαγώγησης.
Σαν σε σύννεφο, άκουγα τον εαυτό μου να του ψιθυρίζει στο αυτί (ενώ ο μικρός Βαγγέλης έπαιζε το μπεγλέρι του και έστριβε θριαμβευτικά το μουστάκι του)... "Πού είναι η σανίδα σου Παναγιωτάκη μου;! Βρέξτη καλά και αυτή τη φορά, προσπάθησε να μην αστοχήσεις σε παρακαλώ!".
Έχε χάρη μικρέ Βαγγέλη που δεν με λένε Παναγιώτη! Θα σου έλεγα εγώ πόσο εύκολα σου περνάει ο θυμός! Έστω και με αμνησία από σανιδιά!
ΥΓ. Τιμής ένεκεν, αν και δεν συμφωνώ, τι άλλο εκτός από αυτό;
