Όταν σε έπλασε ο Θεός, πρέπει να είχε προφανώς...

Έμπνευση, μεγάλη έμπνευση!

Μεγάλο πράγμα η έμπνευση, δεν συμφωνείτε; Μπορεί να δημιουργήσει θαύματα! Αλλά αν δεν μπορείς με τίποτα να τη βρεις, και πρέπει να «συντηρήσεις» θεωρητικά ένα blog, τι κάνεις;

Το πολυπληθές αναγνωστικό μου κοινό διαμαρτύρεται που δεν αναρτώ το τελευταίο διάστημα νέα posts. Δεν έχεις έμπνευση; με ρωτάει.

Η αλήθεια είναι ότι όχι, δεν έχω έμπνευση. Περίεργο από τη μεριά, γιατί και δημιουργικό μυαλό νομίζω ότι έχω, και όλη μέρα σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τις ιστορίες που ακούω και προσπαθώ να βγάλω κανένα συμπέρασμα... Και όσοι με ξέρετε καλά, ξέρετε πόσο βαθιά προσπαθώ να μπαίνω στις ιστορίες για να βγάλω αυτό το ρημάδι το συμπέρασμα. Κατάλοιπα μάλλον από τις εποχές που ήθελα να ασχοληθώ με την ψυχολογία...

Από την άλλη, δεν είναι και πολύ περίεργο να μην έχω έμπνευση γιατί την εξαντλώ καθημερινά στη δουλειά μου. Πόση έμπνευση πια να έχει ένας άνθρωπος...;

Επιπλέον, μοναδική σχεδόν έμπνευση για μένα αποτελεί (εκτός από τις συζητήσεις και τις ιστορίες) το παιχνίδι, το φλερτ, ο έρωτας, και αυτήν την περίοδο, την κατεξοχήν εποχή του έρωτα, «τώρα που ανθίζουν τα βουνά και βγάζει η γης χορτάρι», εμένα μου λείπει η πηγή της έμπνευσής μου, ο «μούσος» μου... Συνεπώς, έμπνευση γιοκ!

Ελλείψει «μούσου», ας προσπαθήσω να δω το θέμα διαφορετικά, τετραγωνισμένα, μαθηματικά... Η έμπνευση είναι κάτι που μου έρχεται συνήθως στο γραφείο... Ορμώμενη από κάποια συζήτηση που έχω κάνει κάποια στιγμή, όταν φτάνει εκείνη η ώρα που το deadline μου έχει περάσει ανεπιστρεπτί και έχω να παραδώσω 100 σελίδες...χθες, ανοίγω ένα καινούριο .doc και αρχίζω να γράφω σαν παλαβή για να εκτονωθώ και να ξεαγχωθώ.

Συνήθως δεν μου παίρνει πάνω από 10 λεπτά, αρκεί να έχω βρει το θέμα. Κάπως έτσι συμβαίνει και σήμερα... αλλά... δεν έχω θέμα! Αποκλείεται! Πρέπει να βρω!!! Θα χειριστώ λοιπόν το συγκεκριμένο post σαν άρθρο. Θα βάλω deadline στον εαυτό μου, θα στύψω το μυαλό μου και θα βρω ένα θέμα... χμ, ένα θέμα, ένα μόνο θέμα... Πόσο δύσκολο να είναι;

Νά κάτι που έχω συζητήσει και ξανασυζητήσει άπειρες φορές και απάντηση συγκεκριμένη, αντικειμενική, δεν έχω βρει! Πώς ορίζει κανείς το σέξι; Τι είναι αυτό που μας κεντρίζει το ερωτικό μας ενδιαφέρον και μας κάνει να φανταζόμαστε, να φαντασιωνόμαστε, να ερωτευόμαστε;

Είναι ένα ερωτικό σώμα; Ένα ερωτικό βλέμμα; Ένα ερωτικό μυαλό; Γιατί -για παράδειγμα- ενώ βλέπω τον Σάκη Ρουβά και υποκλίνομαι στην τελειότητα αυτού του δημιουργήματος (περίτρανη απόδειξη του τι μπορεί να κάνει η έμπνευση!), εντούτοις δεν μπορώ να πω ότι βρίσκω και τόσο πια ερωτικούς τους χρόνια σμιλεμένους κοιλιακούς του; (ελπίζω να μη διαβάσει ποτέ αυτό το post, γιατί αν είχα μία ελπίδα στα 15 τρισεκατομμύρια έστω και να μου χαμογελάσει κάποια στιγμή, μόλις την έχασα! Αν και εδώ μπορώ να παίξω εκ του ασφαλούς, γιατί μου έχει χαμογελάσει μία ολόκληρη φορά στο παρελθόν, συνεπώς την ευκαιρία μου την είχα και την αξιοποίησα!).

Εντάξει, δεν είμαι τόσο υπεράνω, την αμαρτία μου θα την εξομολογηθώ.... Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον Gerard Butler, ξέρετε, τον Λεωνίδα με τους 300 του, που τον είδα προχθές το βράδυ στη νέα του ταινία και κολάστηκα, αλλά τελοσπάντων, σε γενικές γραμμές δεν «πέφτω» με τέτοια ποταπά στερεότυπα ομορφιάς!

Για μένα ο ερωτισμός είναι μία απόλυτα εγκεφαλική διεργασία, όπως και για την πλειοψηφία των γυναικών, απ’ όσο ξέρω. Σέξι δηλαδή είναι το να «παίζει» κάποιος με το μυαλό μου. Σέξι όμως είναι και να παίζει με τις αισθήσεις μου, την όσφρησή μου, την αφή μου, την ακοή μου. Σέξι είναι ένα άρωμα, σέξι είναι ένα βλέμμα, σέξι είναι μία λέξη.... Σέξι είναι και οι λέξεις του Μύρωνα Στρατή «Τώρα είσαι εδώ, ποιος ξέρει για μετά, θέλω ν’ αφεθώ πριν να είναι αργά». Σέξι είναι και ο Μύρωνας Στρατής (μη με πείτε άρρωστη-εντάξει ένα συναχάκι έχω- αλλά δεν ξέρω, το κέφι και η ενέργεια αυτού του άντρα μου βγάζουν κάτι το σέξι…)

Σέξι είναι μία απρόβλεπτη εκδρομή, σέξι είναι και μία ξαφνική βροχή σε αυτήν την εκδρομή που σε αναγκάζει να κολλήσεις πάνω στον άλλο γιατί έχετε μόνο μία ομπρέλα. Ή, ακόμα καλύτερα, δεν έχετε ομπρέλα!

Σέξι είναι να σε κοιτάζει κάποιος στα μάτια και να σου λέει «μείνε λίγο ακόμα μαζί μου». Και να ξέρεις ότι θέλει πολύ να μείνεις λίγο ακόμα μαζί του. Να το βλέπεις στα μάτια του και σε κάθε έκφραση και έκφανση του κορμιού του. Και αυτό να σε απογειώνει… «Μία ματιά σου μόνο φτάνει αεροπλάνο να με κάνει» που έλεγε και ο Νότης.

Και αυτό το βλέμμα να σε κάνει να θέλεις να κολλήσεις πάνω του για όσο περισσότερο μπορείς... Για τόσο που να χαθεί η αίσθηση του χρόνου, του χώρου, της πραγματικότητας...

Και κάπου εκεί μπαίνει η σκέψη, το συναίσθημα, ο εγωισμός, διάφορα τέτοια πράγματα που κάνουν όλη αυτή τη θελκτικότητα, το πάθος, την ορμή να εξαφανιστεί. Γαμώτο! Το λέω και το ξαναλέω, γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο!!! Η ζωή θέλει (και) παρορμητισμό, γιατί το ξεχνάμε;;; (και ναι, ο παρορμητισμός είναι και αυτός σέξι!)

Και πρώτη πρώτη, το ξεχνάω εγώ, που πολλές φορές, όσο και να πιστεύω ότι είμαι παρορμητική, η λογική με κυριεύει και δεν με αφήνει να μπω στο πρώτο αεροπλάνο και να κάνω ένα ταξίδι μόνη μου, χωρίς προδιαγεγραμμένο πλάνο ή χάρτη, χωρίς την ασφάλεια του να με περιμένει κάποιος στο αεροδρόμιο... Παρόλο που θέλω σαν τρελή να κάνω ένα ταξίδι αυτήν την εποχή! Αλλά από την άλλη σκέφτομαι... Είναι δυνατόν σε όλη μας τη ζωή να πηγαίνουμε με μπούσουλα, με χάρτη; Ε, όχι! Γιατί αυτό που θέλω τελικά είναι «να νιώσω, να ζήσω δυνατά τη ζωή» και αυτό σε καμία περίπτωση δεν γίνεται με μπούσουλα...

Γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ «Κλείνω κι έρχομαι, έρχομαι, φτάνω με το πρώτο το αεροπλάνο!», μόνο και μόνο για να με απογειώσει ένα βλέμμα!


ΥΓ1. Ζητώ συγγνώμη από το πολυπληθές αναγνωστικό μου κοινό αν δεν υπάρχει κανένας συνειρμός σε αυτό το κείμενο. Το σφιχτό deadline αλλά και το επίμονο συνάχι που μου δυσκολεύει την οξυγόνωση θα φταίνε.

ΥΓ2. Αν πάλι κάποιος κατάλαβε τι θέλω να πω, και θέλει να με περιμένει στο αεροδρόμιο για να μου πει «μαζί μου έλα, πάνω από τα σύννεφα», θα με κάνει πολύ χαρούμενη! Ποτέ δεν μου άρεσαν τα μοναχικά ταξίδια, και η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει αρκετά. Όπως άλλωστε λέει και κάποιος φίλος μου στο Facebook, οι δύο είναι πάντα πολύ καλύτερα από τον έναν.

ΥΓ3. Το δεκάλεπτό μου τελείωσε, και ήρθε η ώρα να επιστρέψω στα ρεπορταζιακά μου. Έτσι για να μη φωνάζει και ο διευθυντής μου που καθυστερώ στα deadlines μου...