Why can't you just hold me?

...why is it so hard?

τραγουδούσε πριν από έναν χρόνο και κάτι η Maria Mena και είμαι σίγουρη ότι αυτό το στιχάκι κάποια στιγμή σας άγγιξε... Ίσως να σας συγκίνησε, ίσως να αποτέλεσε αφορμή για αφιέρωση, για αναπόληση... Σίγουρα όμως άγγιξε κάποια ευαίσθητη χορδή σας...

why is it so hard, λοιπόν, για 2 ανθρώπους να είναι μαζί; Βρήκε άραγε ποτέ την απάντηση που αναζητούσε η Maria; Είναι ο φόβος, είναι ο εγωισμός, είναι οι ψυχαναγκασμοί μας; Μυστήρια τρένα οι άνθρωποι, όπως λέει και μία πολύ καλή μου φίλη... Όντως, πολύ μυστήρια, θα συμφωνήσω κι εγώ...

Ποιο είναι άραγε εκείνο το σημείο, που μία ρωγμή βρίσκει ευκαιρία και μπαίνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που θέλουν ο ένας τον άλλο και επιτρέπει σε χαζοδιλήμματα να ραγίσουν το γυαλί;... διλήμματα του τύπου "εσύ χριστιανή-εγώ μουσουλμάνος" (ναι, το άκουσα πρόσφατα, μη σας κάνει εντύπωση), "εγώ Αθήνα-εσύ Θεσσαλονίκη", "εγώ 24-εσύ 40...", "ή χωρίζουμε ή παντρευόμαστε" κ.ο.κ.; Έχετε καμία απάντηση να μου δώσετε, γιατί εγώ την αναζητώ εναγωνίως... Πότε ακριβώς ο έρωτας, το πάθος, η αγάπη δεν είναι αρκετή;

Είμαι ένας τυχερός άνθρωπος που προέρχεται από μια πολύ αγαπημένη και δεμένη οικογένεια, με παραδείγματα ερώτων όμως που με έχουν κακομάθει... και προφανώς με στοιχειώνουν στην ενήλικη ζωή μου, όπως πρόσφατα συνειδητοποίησα!

Γονείς 50+ χρόνια μαζί (till death tear us apart), αδέρφια παντρεμένα με τους νεανικούς τους έρωτες και ακόμα μαζί και ερωτευμένα, φίλοι που συνεχίζουν με τις εφηβικές τους αγάπες, πάντα ερωτευμένοι μέσα στις όποιες, αναμενόμενες δυσκολίες, σίγουρα δεν μπορούν να αποτελέσουν πρότυπο για μια γυναίκα που ζει και αναζητά το άλλο της μισό (!) σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς.

Ένας πολύ αγαπημένος φίλος μου έλεγε κάποτε ότι ζω σε ένα χαρωπό λιβάδι, μακριά από την πεζή πραγματικότητα. Δεν ξέρω αν είχε δίκιο... Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι στο "χαρωπό μου λιβάδι" ήρθαν τον τελευταίο καιρό πολλές βροχές, και πλημμύρες και καταστροφές, ωστόσο είδα και ένιωσα τι μπορεί να κάνει η δύναμη της αγάπης. Γι' αυτό θέλω να πιστεύω ότι όλα γίνονται... Όχι από χαζή υπεραισιοδοξία, αλλά από άποψη, από στάση ζωής.

Και γιατί να μην γίνονται όλα δηλαδή, αναρωτιέμαι... Ποιος τα εμποδίζει; "It takes two to tango" θα μου πείτε, και το ξέρω "δεν είναι ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός", αλλά ο ενικός θέλει πάντα να κάνει όνειρα, που λέει και ο θεϊκός στίχος της Νικολακοπούλου, πώς να το κάνουμε;;;

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προσωπικά αρνούμαι να πιστέψω ότι στη θεωρητικά πιο προοδευτική εποχή της ανθρωπότητας, είμαστε τόσο συντηρητικοί που αφήνουμε χαζοδιλήμματα να μας κρατάνε μακριά από ανθρώπους που αγαπάμε. Πείτε μου ότι ζούμε στην εποχή του εγωισμού και του εγωκεντρισμού και αυτά είναι τα εμπόδιά μας, και όχι ότι φταίνε τα διλήμματα. Αυτά, μόνοι μας καταφέρνουμε και τα βάζουμε στη μέση, δεν μπαίνουν από μόνα τους.

Σκέψεις ανάκατες σαν αυτές, σαν μικρά κομμάτια από το παζλ των ανθρωπίνων σχέσεων και της ζωής, έρχονται στο μυαλό μου συχνά όταν είμαι μόνη μου... Και βέβαια, το αγαπημένο μου μέρος για περισυλλογή ήταν πάντα τα μέσα μεταφοράς, όπου από μικρό παιδί συνήθιζα να παρατηρώ τους ανθρώπους, προσπαθώντας να κλέψω κάτι από τη σκέψη τους, κάτι από εκείνους. Μπας και το παζλ μου επιτέλους ενωθεί...

Στο μετρό, μία κυρία γύρω στα 55 κάθεται απέναντί μου. Στην Πανόρμου ανεβαίνει ένας συνομήλικός της κύριος, κάθεται δίπλα της και της δίνει ένα ζεστό φιλί... Η κυνική πλευρά του εαυτού μου, αυτή που καμιά φορά εμφανίζεται σαν το διαολάκι, θα έλεγε: "σίγουρα, είναι παράνομο ζευγάρι, και ξέρεις πώς είναι οι γεροντοέρωτες... "

H άλλη μου πλευρά όμως, η λίγο πιο ρομαντική, ίσως και να θέλει να πιστεύει ότι υπάρχει ακόμα "ελπίδα" να βρούμε τη χαμένη μας Ατλαντίδα, τον πλανήτη Happy.

Μυστήρια τρένα οι άνθρωποι, Maria μου, πολύ μυστήρια...