Του άντρα του πολλά βαρύ...

Μην του μιλάτε το πρωί!


Ούτε το μεσημέρι, ούτε το απόγευμα!

Από τις 5 και μετά, ας του μιλήσει όποια θέλει και ας του πει ό,τι τραβάει η όρεξή της, μέχρι να λήξει όμως το εργασιακό σας ωράριο, κρατήστε τις αποστάσεις σας!


Ιδίως αν αυτός ο άντρας, ο πολλά βαρύς, είναι ο άνθρωπος «δεν έχω συγκεκριμένες αρμοδιότητες», «κάνω λίγο απ’ όλα», «είμαι ο γενικός δερβέναγας, χωρίς όμως αντίστοιχο τίτλο», είναι «το δεξί χέρι του αφεντικού» κοινώς.


Τελικά, ο Πλανήτης Happy είναι ουτοπία και στις εργασιακές σχέσεις ανδρών-γυναικών; Γιατί πάντα πίστευα το αντίθετο; Ότι δηλαδή στη δουλειά είναι πολύ ευκολότερο να συνυπάρξεις και να συνεννοηθείς με εκπροσώπους του αντίθετου φύλου;


Στην τηλεφωνική επαφή, επιστρατεύεις λίγο φλερτ στη φωνή, βάζεις και 2-3 χαριτωμένα σχολιάκια και ένα αθώο χαζογελάκι και νά’ τη η μυστική συνταγή.


Και αυτή η μυστική συνταγή πραγματικά λειτουργεί, γιατί γνωρίζετε πολύ καλά ότι το μυστήριο είναι το Α και το Ω του φλερτ. Γι' αυτό και στο τηλέφωνο, το κατεξοχήν μυστηριακό μέσο επικοινωνίας, το φλερτ είναι σχεδόν προαπαιτούμενο για να πετύχεις αυτό το κάτι που θέλεις...


Στην εκ του σύνεγγυς επαφή τώρα... Το φλερτ σαφώς και υφίσταται στον εργασιακό χώρο. Το θέμα βεβαίως είναι κατά πόσο διατεθειμένος είσαι να παίξεις σε αυτό το παιχνίδι, για να πετύχεις τον στόχο της εργασιακής συνεννόησης και συνύπαρξης, χωρίς όμως να δώσεις και λαβές στον περίγυρο. Να βρεις τη χρυσή ισορροπία δηλαδή...


Εδώ νομίζω ότι τό’ χω, γιατί απλούστατα δεν παίζω στο παιχνίδι! Το φλερτ το έχω αποκλείσει, επιλέγοντας να κρύψω τη γυναικεία φύση μου στο χρονοντούλαπο (μέχρι τις 5 δηλαδή...) και να αντιμετωπίσω τον άντρα συνάδελφο επί ίσοις όροις.


Γιατί, ας μην γελιόμαστε, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθείς στο επίκεντρο εργασιακών διακρίσεων, πόσο μάλλον όταν είσαι ξανθιά! Κάποια στιγμή μία συνάδελφος μου είχε πει «νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν με παίρνουν στα σοβαρά, γιατί είμαι κοκκινομάλλα». Ξέχασα να τη ρωτήσω πώς τα πάει τώρα που έγινε ξανθιά!


Τι γίνεται όμως όταν εσύ επιλέγεις να απέχεις από το παιχνίδι του εργασιακού φλερτ, παρόλ’ αυτά, ο άντρας ο σωστός, το δεξί χέρι που λέγαμε, δεν μπορεί να περιορίσει την υπέρμετρη αντρική του φύση που ξεχειλίζει από παντού; Και καμάκι και προστάτης δηλαδή! Αντιλαμβάνεστε, αυτό το καθησυχαστικό ύφος του τύπου «μην ανησυχείς, τα έχω όλα εγώ υπό έλεγχο, εγώ ο άντρας-μεγαλοστέλεχος!!!».


Δύσκολο για μία γυναίκα να τον αντιμετωπίσει, ιδίως όταν ο τομέας ευθύνης της είναι σχετικά περιορισμένος... Mεγάλος ως προς ένα είδος σημαντικής τελικής ευθύνης, αλλά και ταυτόχρονα μικρός σε σχέση με αυτόν του δεξιού χεριού, που δίνει στο δεξί χέρι αρκετό αέρα ώστε να της μιλάει με βλέμμα γεμάτο υπονοούμενο... Υπονοούμενο που παίρνει σάρκα και οστά στις λέξεις... «Χαλαρά! Εγώ είμαι εδώ για να σου λύσω όλα σου τα προβλήματα!».


Η αλήθεια είναι ότι αυτή η επίκτητη καφρίλα της πόλης και των επιχειρήσεων, πόσο μάλλον από έναν νέο άντρα, μου κάθεται κάπως στο στομάχι. Και όσο "αντικειμενική φίλη" των αντρών και αν είμαι, όπως θα έλεγε και ο πιο πιστός μου αναγνώστης, δυστυχώς δεν μπορώ να την παραβλέψω.


Ξαφνικά το μυαλό μου μπαίνει σε σκηνοθετικά τερτίπια, όπου ως άλλη Μαίρη Χρονοπούλου με φόρεμα σκισμένο στο μέρος της καρδιάς, ανεβαίνω στο γραφείο μου και ρίχνω δυο στροφές τραγουδώντας: "Του αγοριού απέναντι...". Συμπληρώνοντας ωστόσο... "Mη βροντοχτυπάς τις χάντρες!" (μας έχεις πάρει τα αυτιά!).


Μήπως τελοσπάντων να πάω να ζήσω και να δουλέψω σε ένα χωριό όπου τουλάχιστον η όποια "καφρίλα" θα είναι αυθεντική; Γιατί τελικά, οτιδήποτε Original το λατρεύω, αν και όχι ΑΕΚτζού!