Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε...

Και νά που γυρίσαμε πίσω στα ίδια μέρη, μετά από ένα ζεστό, μακρύ και απολαυστικό καλοκαίρι...

Κανείς μας όμως δεν είναι πια ο ίδιος μετά από αυτό το καλοκαίρι. Άλλοι γυρίσαμε πιο ώριμοι, άλλοι πιο σοφοί... Όλοι γεμάτοι εμπειρίες, χρώματα και αρώματα διαφορετικά, κανείς όμως ο ίδιος...

Αυτό το καλοκαίρι είχε απ' όλα και μόνο αδιάφορο δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, παρόλο που στην αρχή του όλα προμήνυαν για το αντίθετο...

Κάποιος περίεργος πλανητικός συνδυασμός ήρθε και κάθισε πάνω από τα κεφάλια μας, να μου το θυμηθείτε, και βάλθηκε να μας τρελάνει όλους μαζί!

Δεν εξηγείται διαφορετικά ότι αυτό που πέρασε ήταν ένα από τα πιο μεστά καλοκαίρια των τελευταίων ετών. Όλοι είχατε να μου διηγηθείτε από κάτι συναρπαστικό! Τι έρωτες, τι πάθη, τι πειρασμοί, τι περιπέτειες, τι μοναδικές εμπειρίες ζωής... και τι δεν είχε αυτό το καλοκαίρι!

Για την ακρίβεια είχε όλα αυτά που μας κάνουν να βλέπουμε τα πράγματα της καθημερινότητάς μας διαφορετικά, να τα αξιολογούμε με άλλη οπτική και να επανακαθορίζουμε επιθυμίες και στόχους.

Αυτό το καλοκαίρι μας έδωσε μία διαφορετική ματιά...

Αυτή τη ματιά που έχεις όταν επιστρέφεις σε ένα μέρος μετά από καιρό και όλα σου φαίνονται τόσο ίδια αλλά και τόσο διαφορετικά ταυτόχρονα.

Αυτή τη ματιά που έχεις όταν περπατάς σε γνώριμα, δικά σου μέρη, και ξαφνικά τα παρατηρείς σαν να έχεις ψηλώσει 10cm. Σαν να έχεις τη δυνατότητα πλέον να τα δεις πιο καθαρά, πιο αγνά, πιο όμορφα...

Ίσως να φταίει που η εικόνα σου γι' αυτά σχηματίστηκε όταν ήσουν όντως 10cm -μπορεί και περισσότερα- πιο κοντός και όταν τα μάτια σου ήταν ακόμα παιδικά. Τώρα όμως πια που μεγάλωσες και ίσως -το ελπίζω!- μεγάλωσε και η ψυχή σου, τα βλέπεις με μία τόσο τρυφερά διαφορετική ματιά που δεν μπορούν παρά να σε συγκινήσουν.

Γιατί κάθε δρόμος, κάθε γωνιά, κάθε εκατοστό της διαδρομής σου είναι γεμάτο αναμνήσεις που σε πλημμυρίζουν. Και αυτή τη φορά, τις αφήνεις να σε πλημμυρίζουν...

Είτε πρόκειται για τόπους, είτε για ανθρώπους, το να μπορείς να τους "ξαναδείς" με την καινούρια σου ματιά και παρόλ' αυτά να συνεχίζεις να χαμογελάς κάθε φορά που τους αντικρύζεις, ίσως αποτελεί απόδειξη ότι τους έχεις αγαπήσει πραγματικά.

Όπως λέει και η αγαπημένη μου φίλη δανειζόμενη τον γνωστό στίχο... "χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε..." και σίγουρα αυτό το καλοκαίρι πολλοί από εμάς -αν όχι όλοι μας- αποκτήσαμε άλλο "βλέμμα".

ΥΓ. Το δικό μου καλοκαίρι ήταν πανέμορφο, χάρη στους ανθρώπους -και μόνο σε αυτούς- που μου χάρισαν όλες αυτές τις μοναδικές στιγμές, σαν δροσερές γουλιές από "καλοκαιρινό κρασί". Που μου χάρισαν κάτι από εκείνους... Χωρίς εσάς θα ήμουν μικρότερη, λιγότερη, φτωχότερη. Σας ευχαριστώ...