Παρανοώ...

...Στην πόλη αυτή....



Τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος σε μία πόλη-μεγαλούπολη (και δη στην Αθήνα) ντάλα κατακαλόκαιρο, με 40 βαθμούς έξω (και μέσα, γιατί το air condition στο γραφείο δεν δουλεύει- και όχι, μη φανταστείτε για οικολογικούς λόγους- απλώς γιατί άλλοι κρυώνουν, άλλοι ζεσταίνονται, άλλους τους βαράει στην πλάτη, άλλους κι εγώ δεν ξέρω τι...) λίγες ημέρες, 6 για την ακρίβεια, πριν πάρει την καλοκαιρινή του άδεια που κρατάει έναν ολόκληρο μήνα, εκ των οποίων έχει κανονίσει μόνο ένα 4ήμερο διακοπών; (Ουουουφφφ, τα είπα όλα με μια ανάσα και ηρέμησα!)

Παρανοώ λοιπόν, αγαπητοί μου 4 αναγνώστες. (τελικά, σημαδιακός αριθμός το τέσσερα, τώρα που το ξανασκέφτομαι!)

(σημ. Τι διάολο, πού είναι οι φίλοι μου και -κυρίως- γιατί δεν γίνονται αναγνώστες; Στην απονομή του Πούλιτζερ, δεν έχει αφιέρωση σε κανέναν, να το ξέρετε!)

Παρανοώ. Τελεία και παύλα, δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο.
Αυτό το καλοκαίρι νομίζω είναι μακράν το πιο αδιάφορο της ενήλικης -και της εφηβικής μου τώρα που το σκέφτομαι- ζωής. Είναι το πιο αδιάφορο γιατί δεν έχω κανονίσει κάτι πολυήμερο από αυτά που συνήθιζα όλα αυτά τα χρόνια (σαν τον μαθουσάλα νιώθω ξαφνικά, αλλά κάνω διακοπές μόνη μου από τα 17. 33-17, 16 χρόνια διακοπών δεν είναι και λίγα...) Συνδυαστικές διακοπές 3 νησιών τουλάχιστον, είτε από το ένα νησί στο άλλο, είτε με σύντομη επιστροφή στην Αθήνα, ίσα ίσα για ένα πλυντήριο. Και για έναν 16ωρο ύπνο. Ένας ολόκληρος μήνας σχεδόν (άντε 20 μέρες το λιγότερο) μακριά από αυτό εδώ το αχούρι ήταν επιβεβλημένος τόσα χρόνια. Και τώρα τι; Τι να μου κάνουν 4 μέρες; Πώς θα βγάλω τον επόμενο χειμώνα;

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η αλλαγή των συνηθειών μου με προβληματίζει. Με ανησυχεί. Με αγχώνει. Από την άλλη, μήπως δεν το περίμενα με όλο αυτό το πάνω κάτω που έχει έρθει και έχω φέρει στη ζωή μου; Το περίμενα. Και όχι μόνο το περίμενα... Τελικά, το ευχαριστιέμαι κιόλας!

Ναι μεν με προβληματίζει, αλλά αυτή η αίσθηση του χαλαρού, του δεν έχω συγκεκριμένο προορισμό, κανονισμένο πλάνο, με παρέα στάνταρντ και δεδομένη, με κάνει να νιώθω όμορφα. Απελευθερωμένη, έτοιμη για νέα πράγματα, νέες γνωριμίες, νέες παρέες, νέους προορισμούς. Και αυτό το καινούριο, παρόλο που δεν μου προσφέρει τη σιγουριά του παλιού, με εξιτάρει. Με κάνει να το περιμένω με αγωνία.

Στο κάτω κάτω της γραφής, το πολύ πολύ να πάρω μόνη μου το πλοίο και να πάω στο "νησί μου". Εκεί είναι και με περιμένει.... Μπάνιο, φαγητό, κανένα daiquiri στο Σορόκο με ό,τι φρούτο τους έχει περισσέψει, και ύπνος. Ξέρω πού να φάω, ξέρω πού να κολυμπήσω (αχ!), ξέρω 10-20 ανθρώπους να μου πουν ένα γεια.

Ξέρω και τη Γιάννα, να μου πει την "ιστορία της ζωής" της και να πιούμε μαζί –ελληνικό- καφέ. Ξέρω και τον Καπετάν Νικόλα (ελπίζω να ζει...) να με κεράσει κανένα αναψυκτικό στην ταβέρνα της κόρης του. Ξέρω και την Τασούλα και τη Γιωργούλα (που τώρα έγινε Γωγώ) να μου φτιάξει μανιταρόπιτα. Ή να μου φέρει κοκκινιστό από το σπίτι της... Ξέρω και τον Καπετάν Κώστα να με πάει με τη Μαριγώ στο Πορί. Ξέρω και τον Γιωργάκη να μου φτιάξει καμία μπόμπα στο Εν Πλω. Ξέρω και τον Μάριο, για να με βάλει στον Εν Πλω. Aν και τώρα που αναβαθμίστηκε σε πορτιέρης-μπάρμαν, καμία φορά κάνει ότι δεν με ξέρει, ο αχαϊρευτος... Ξέρω και τον Γιώργο για καμιά εσπευσμένη μεταφορά με το βανάκι. Και τον Παναγιώτη, και τον Αυγερινό, και τον Τίγρη να μου βρουν κανένα ανοιχτήρι στο μίνι μάρκετ. Και τον Άρη, να πούμε ένα γεια στο Φανό και να ονειρευτούμε για τα δωμάτια που θα φτιάξει... Και την Κατερίνα... Και την κοινοτάρχισσα. Και το πιο ευγενικό πλάσμα που έχω γνωρίσει ποτέ μου, στο καφέ στο Πορί. Και τον Αντώνη, τον υδραυλικό. Ή αλλιώς τσοπάνη, γιατί μάλλον το Αντώνης δεν λέει και πολλά! (Θεέ μου, τώρα που το σκέφτομαι, όλο το νησί ξέρω και δεν το έχω καταλάβει;;;)

Με όλους αυτούς και με ένα βιβλίο (4-5-6) θα περάσουν 4-5 μέρες, δεν θα περάσουν; Το χω ξανακάνει και ξέρω ότι μπορώ να το κάνω ξανά, παρόλο που θα θέλω –όπως και τότε- να περάσουν οι μέρες για να ξαναδώ τα γνωστά και αγαπημένα μου πρόσωπα. Εκεί όμως ξέρω ότι έχω κάτι σταθερό, μέσα στην αστάθεια. Θα χαλαρώσω, θα κάνω μπάνιο σε λατρεμένα νερά και θα δω οικείες φυσιογνωμίες και εικόνες, που θα με κάνουν να νιώσω όμορφα, λες και η τελευταία μου μέρα στο νησί ήταν μόλις χθες. Σαν να μην πέρασε μια μέρα δηλαδή...

Τελικά, μήπως είναι πιο όμορφα έτσι; Θα δείξει...

TIPS

Και για να συνδυάσω το παραλήρημα με το θέμα του blog, ο πλανήτης Happy δίνει 10 tips για σωστό -καλοκαιρινό, αλλά τελικά και all weather- φλερτ.

1. Μην πίνετε πάνω από 5 μπίρες όταν σχεδιάζετε να πλησιάσετε το άλλο φύλο.

2. Μην ξεκινάτε συζήτηση ρωτώντας τις πολιτικές πεποιθήσεις του «στόχου» σας.

3. Μην εμφανίζεστε με άλλον/άλλη, όταν ο στόχος σας είναι ένας και δεδομένος. Αφοσιωθείτε σε αυτόν.

4. Μην απορρίπτετε το φλερτ του προσώπου που σας ενδιαφέρει εδώ και 10 χρόνια. Δείξτε του επιτέλους ενδιαφέρον!

5. Μην λέτε και ξελέτε. (εκτός και αν είστε σκορπιός, οπότε δικαιολογείστε λόγω ψυχοπάθειας!)

6. Μην σκέφτεστε «το πριν, το ποτέ, το μετά», σαν τον Μητσιά... Το σήμερα μετράει. Carpe Diem!

7. Μη δίνετε λεπτομερή αναφορά για τους/τις πρώην. Καταντάει κουραστικό. Και σαφώς αποκαλύπτει ότι το έχετε το κολληματάκι σας μαζί τους.

8. Μην ξεχάσετε το αποσμητικό σας.

9. Μην την «πέφτετε» σε πολλούς στόχους με την προοπτική του «ό,τι κάτσει». Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα, έλεγε η γιαγιά μου.

10. (Πολλά «μην» έβαλα τώρα που το ξαναβλέπω...) Ας πω και κάτι προτρεπτικό!Διασκεδάστε το!
Και φωνάξτε: Κι άμα το αύριο είναι στο χέρι σου, θα μαι για πάντοτε το καλοκαίρι σου, παραφράζοντας το σούπερ καλοκαιρινό σουξέ του Χατζηγιάννη. Αυτοπεποίθηση πάνω απ` όλα!!!


ΥΓ. Update: 1+1 μέρα πριν την αρχή της άδειας, τελικά τα πλάνα άλλαξαν. +5 μέρες διακοπών... στην (πανέμορφη) Σέριφο όμως! Αγαπημένο μου "νησί", φέτος θα σε αποχωριστώ... Ελπίζω του χρόνου να έχω αγοράσει επιτέλους ένα δωμάτιο για να μην αναζητώ κάθε φορά καινούριο και να μη βρίσκω τελικά... Πορί, I will be missing you, as hell.

YΓ2. Όσοι πιστοί, προσέλθετε.

Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις...

Κάποια στιγμή, στη ζωή κάθε γυναίκας (ή έστω των περισσότερων από εμάς) ο Πλανήτης Happy παύει να είναι ουτοπία και παίρνει, για μία από τις ελάχιστες ίσως φορές στη ζωή της, σάρκα και οστά.


Είναι η στιγμή εκείνη που ένας άντρας της λέει "Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις". Και νιώθει ότι το λέει και το εννοεί, γιατί -προφανώς- στα δικά του μάτια, είναι το πιο όμορφο πλάσμα στον κόσμο. Είναι η στιγμή εκείνη που νιώθει η πριγκήπισσα του πλανήτη του και ξέρει ότι για εκείνον θα είναι για πάντα η μικρή του πριγκήπισσα, ό,τι κι αν συμβεί...


Κατά καιρούς στη ζωή μου, με έχουν χαρακτηρίσει πριγκήπισσα, και η αλήθεια είναι ότι όσο και αν μου άρεσε o τίτλος, ποτέ δεν κατάλαβα τον λόγο... Εγώ έχω φροντίσει να κρύψω επιμελώς το στέμμα μου, για να αποφύγω τυχόν παρεξηγήσεις με βατράχους... Ίσως όμως εκείνος για τον οποίο ήμουν, είμαι και θα είμαι για πάντα η πριγκήπισσά του να φρόντισε, ώστε και οι άλλοι να βλέπουν σε μένα κάτι από όλα αυτά που έβλεπε εκείνος...


Η σχέση πατέρα και κόρης είναι ίσως το πιο κοντινό "σημείο επαφής" με τον Πλανήτη Happy. Μία σχέση που -όχι αδικαιολόγητα- έχει απασχολήσει τον άνθρωπο από αρχαιοτάτων. Δεν θα επιχειρήσω όμως μία ψυχολογικο-κοινωνικο-πολιτισμική ανάλυση, για αυτές υπάρχουν άλλοι...


Ανήκω κι εγώ στις γυναίκες, και θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου γι' αυτό, που είχαν μία απόλυτα υγιή σχέση με τον πατέρα τους. Μία σχέση αμοιβαίας λατρείας και σεβασμού, χωρίς ίχνος συμπλεγμάτων... Ποτέ άλλωστε δεν αναζήτησα έναν άντρα στα πρότυπα του μπαμπά μου, γιατί ποτέ άλλωστε δεν μου άρεσαν οι φαλακροί με μουστάκι!


Ο πατέρας μου όμως είναι ο άνθρωπος που ήταν για μένα πάντα εκεί. Προστατευτικός όσο πρέπει για να νιώθω απόλυτα ασφαλής, αλλά και φιλελεύθερος όσο πρέπει για να έχω την άνεση να κάνω τα δικά μου. Και πολλές φορές να του τη σπάω γι' αυτό!


Σε αυτό βέβαια συνέβαλαν και τα -κατά πολύ μεγαλύτερα- αδέρφια μου, που ανέλαβαν πριν από μένα, για μένα, να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά, ώστε να τον βρω εγώ, στα 50+ του πλέον όταν άρχισα να ανακαλύπτω τον κόσμο, τον ήρεμο και συγκαταβατικό πατέρα που γνώρισα. Οι ιστορίες που μου διηγείται η αδερφή μου από την εφηβεία της, όσο και αν μου προκαλούν απίστευτο γέλιο, με κάνουν κατά βάθος να την ευγνωμονώ που γεννήθηκε 16 χρόνια πριν από μένα!


Ένας πατέρας που χρωμάτισε ένα ένα τα χρόνια μου και μου πρόσφερε απλόχερα όλη του την αγάπη, μέχρι τέλους. Ένας πατέρας που όλες μου οι αναμνήσεις περιστρέφονται γύρω του...


Tα απογεύματα με τις φίλες μου στις κούνιες του Χολαργού και του Ψυχικού, το πρώτο μου μπάνιο στη θάλασσα χωρίς μπρατσάκια, τα παιδικά και εφηβικά πάρτι, το πρώτο και μοναδικό μου ποδήλατο (που του έσκασε η ρόδα και ποτέ δεν μου την έφτιαξε, με αποτέλεσμα να μη μάθω ποτέ ποδήλατο!), ο πρώτος μου αγώνας στο γήπεδο με τον Ολυμπιακό (με αντίπαλο τη Φενέρ Μπαξέ αν θυμάμαι καλά...), οι διακοπές στο Γύθειο, το φροντιστήριο και τα αγγλικά στα Βριλήσια, όπου περίμενε υπομονετικά στο αυτοκίνητο χειμώνα-καλοκαίρι μέχρι να τελειώσω αργά το βράδυ, τα μαθήματα οδήγησης στη Χαμολιά και στο Πόρτο Ράφτη, οι πρώτες μου μέρες στη δουλειά, πάντα ήταν εκεί, δίπλα μου, κοντά μου. Ο φύλακας άγγελός μου.


Μέχρι τη μέρα που μία νέα ακόμα -την ημέρα της διάγνωσής της- ασθένεια, με το όνομα Αλτσχάιμερ, άρχισε να μου τον στερεί λίγο λίγο... Μέχρι που έχασε σχεδόν κάθε επαφή με το ποια είμαι και να μη με αναγνωρίζει. Σκληρό για ένα παιδί να χάνει τον γονιό του κατ' αυτόν τον τρόπο... Πολύ σκληρό.


Οι αναμνήσεις μου από εκείνον, όμως, είναι μία ανεκτίμητη περιουσία που θα έχω πάντα φυλαγμένη στην καρδιά μου και τίποτα δεν θα μπορέσει να μου τη στερήσει. Όπως και η αίσθηση από εκείνο το τελευταίο του χάδι στα μαλλιά μου, την ώρα που τη ψιθύριζα για 1.000.000.0000η φορά στο αυτί πόσο πολύ τον αγαπώ, μετά από πολλές μέρες και νύχτες απόλυτης αφασίας στο νοσοκομείο.


Σήμερα, που συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος μακριά του, θέλω να μου αφιερώσει την Πριγκηπέσσα. Νομίζω ότι δεν το είχε ακούσει ποτέ, αλλά αν το άκουγε θα πίστευε σίγουρα ότι είναι γραμμένο για μένα. Και θα μου σιγοτραγουδούσε (με την άθλια φωνή του) το δικό του αγαπημένο... "Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις", έχοντας αυτό το τρυφερό χαμόγελο που είχε πάντα στο πρόσωπό του όταν ήθελε να με "πειράξει".

Μην ανησυχείς μπαμπά, δεν κλαίω από στεναχώρια, κανείς δεν έχει πειράξει το κοριτσάκι σου. Κλαίω γιατί είμαι ευτυχισμένη που ήσουν ο μπαμπάς μου. Και γιατί κάπου κάπου μου λείπεις...

Όταν σε έπλασε ο Θεός, πρέπει να είχε προφανώς...

Έμπνευση, μεγάλη έμπνευση!

Μεγάλο πράγμα η έμπνευση, δεν συμφωνείτε; Μπορεί να δημιουργήσει θαύματα! Αλλά αν δεν μπορείς με τίποτα να τη βρεις, και πρέπει να «συντηρήσεις» θεωρητικά ένα blog, τι κάνεις;

Το πολυπληθές αναγνωστικό μου κοινό διαμαρτύρεται που δεν αναρτώ το τελευταίο διάστημα νέα posts. Δεν έχεις έμπνευση; με ρωτάει.

Η αλήθεια είναι ότι όχι, δεν έχω έμπνευση. Περίεργο από τη μεριά, γιατί και δημιουργικό μυαλό νομίζω ότι έχω, και όλη μέρα σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι τις ιστορίες που ακούω και προσπαθώ να βγάλω κανένα συμπέρασμα... Και όσοι με ξέρετε καλά, ξέρετε πόσο βαθιά προσπαθώ να μπαίνω στις ιστορίες για να βγάλω αυτό το ρημάδι το συμπέρασμα. Κατάλοιπα μάλλον από τις εποχές που ήθελα να ασχοληθώ με την ψυχολογία...

Από την άλλη, δεν είναι και πολύ περίεργο να μην έχω έμπνευση γιατί την εξαντλώ καθημερινά στη δουλειά μου. Πόση έμπνευση πια να έχει ένας άνθρωπος...;

Επιπλέον, μοναδική σχεδόν έμπνευση για μένα αποτελεί (εκτός από τις συζητήσεις και τις ιστορίες) το παιχνίδι, το φλερτ, ο έρωτας, και αυτήν την περίοδο, την κατεξοχήν εποχή του έρωτα, «τώρα που ανθίζουν τα βουνά και βγάζει η γης χορτάρι», εμένα μου λείπει η πηγή της έμπνευσής μου, ο «μούσος» μου... Συνεπώς, έμπνευση γιοκ!

Ελλείψει «μούσου», ας προσπαθήσω να δω το θέμα διαφορετικά, τετραγωνισμένα, μαθηματικά... Η έμπνευση είναι κάτι που μου έρχεται συνήθως στο γραφείο... Ορμώμενη από κάποια συζήτηση που έχω κάνει κάποια στιγμή, όταν φτάνει εκείνη η ώρα που το deadline μου έχει περάσει ανεπιστρεπτί και έχω να παραδώσω 100 σελίδες...χθες, ανοίγω ένα καινούριο .doc και αρχίζω να γράφω σαν παλαβή για να εκτονωθώ και να ξεαγχωθώ.

Συνήθως δεν μου παίρνει πάνω από 10 λεπτά, αρκεί να έχω βρει το θέμα. Κάπως έτσι συμβαίνει και σήμερα... αλλά... δεν έχω θέμα! Αποκλείεται! Πρέπει να βρω!!! Θα χειριστώ λοιπόν το συγκεκριμένο post σαν άρθρο. Θα βάλω deadline στον εαυτό μου, θα στύψω το μυαλό μου και θα βρω ένα θέμα... χμ, ένα θέμα, ένα μόνο θέμα... Πόσο δύσκολο να είναι;

Νά κάτι που έχω συζητήσει και ξανασυζητήσει άπειρες φορές και απάντηση συγκεκριμένη, αντικειμενική, δεν έχω βρει! Πώς ορίζει κανείς το σέξι; Τι είναι αυτό που μας κεντρίζει το ερωτικό μας ενδιαφέρον και μας κάνει να φανταζόμαστε, να φαντασιωνόμαστε, να ερωτευόμαστε;

Είναι ένα ερωτικό σώμα; Ένα ερωτικό βλέμμα; Ένα ερωτικό μυαλό; Γιατί -για παράδειγμα- ενώ βλέπω τον Σάκη Ρουβά και υποκλίνομαι στην τελειότητα αυτού του δημιουργήματος (περίτρανη απόδειξη του τι μπορεί να κάνει η έμπνευση!), εντούτοις δεν μπορώ να πω ότι βρίσκω και τόσο πια ερωτικούς τους χρόνια σμιλεμένους κοιλιακούς του; (ελπίζω να μη διαβάσει ποτέ αυτό το post, γιατί αν είχα μία ελπίδα στα 15 τρισεκατομμύρια έστω και να μου χαμογελάσει κάποια στιγμή, μόλις την έχασα! Αν και εδώ μπορώ να παίξω εκ του ασφαλούς, γιατί μου έχει χαμογελάσει μία ολόκληρη φορά στο παρελθόν, συνεπώς την ευκαιρία μου την είχα και την αξιοποίησα!).

Εντάξει, δεν είμαι τόσο υπεράνω, την αμαρτία μου θα την εξομολογηθώ.... Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον Gerard Butler, ξέρετε, τον Λεωνίδα με τους 300 του, που τον είδα προχθές το βράδυ στη νέα του ταινία και κολάστηκα, αλλά τελοσπάντων, σε γενικές γραμμές δεν «πέφτω» με τέτοια ποταπά στερεότυπα ομορφιάς!

Για μένα ο ερωτισμός είναι μία απόλυτα εγκεφαλική διεργασία, όπως και για την πλειοψηφία των γυναικών, απ’ όσο ξέρω. Σέξι δηλαδή είναι το να «παίζει» κάποιος με το μυαλό μου. Σέξι όμως είναι και να παίζει με τις αισθήσεις μου, την όσφρησή μου, την αφή μου, την ακοή μου. Σέξι είναι ένα άρωμα, σέξι είναι ένα βλέμμα, σέξι είναι μία λέξη.... Σέξι είναι και οι λέξεις του Μύρωνα Στρατή «Τώρα είσαι εδώ, ποιος ξέρει για μετά, θέλω ν’ αφεθώ πριν να είναι αργά». Σέξι είναι και ο Μύρωνας Στρατής (μη με πείτε άρρωστη-εντάξει ένα συναχάκι έχω- αλλά δεν ξέρω, το κέφι και η ενέργεια αυτού του άντρα μου βγάζουν κάτι το σέξι…)

Σέξι είναι μία απρόβλεπτη εκδρομή, σέξι είναι και μία ξαφνική βροχή σε αυτήν την εκδρομή που σε αναγκάζει να κολλήσεις πάνω στον άλλο γιατί έχετε μόνο μία ομπρέλα. Ή, ακόμα καλύτερα, δεν έχετε ομπρέλα!

Σέξι είναι να σε κοιτάζει κάποιος στα μάτια και να σου λέει «μείνε λίγο ακόμα μαζί μου». Και να ξέρεις ότι θέλει πολύ να μείνεις λίγο ακόμα μαζί του. Να το βλέπεις στα μάτια του και σε κάθε έκφραση και έκφανση του κορμιού του. Και αυτό να σε απογειώνει… «Μία ματιά σου μόνο φτάνει αεροπλάνο να με κάνει» που έλεγε και ο Νότης.

Και αυτό το βλέμμα να σε κάνει να θέλεις να κολλήσεις πάνω του για όσο περισσότερο μπορείς... Για τόσο που να χαθεί η αίσθηση του χρόνου, του χώρου, της πραγματικότητας...

Και κάπου εκεί μπαίνει η σκέψη, το συναίσθημα, ο εγωισμός, διάφορα τέτοια πράγματα που κάνουν όλη αυτή τη θελκτικότητα, το πάθος, την ορμή να εξαφανιστεί. Γαμώτο! Το λέω και το ξαναλέω, γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο!!! Η ζωή θέλει (και) παρορμητισμό, γιατί το ξεχνάμε;;; (και ναι, ο παρορμητισμός είναι και αυτός σέξι!)

Και πρώτη πρώτη, το ξεχνάω εγώ, που πολλές φορές, όσο και να πιστεύω ότι είμαι παρορμητική, η λογική με κυριεύει και δεν με αφήνει να μπω στο πρώτο αεροπλάνο και να κάνω ένα ταξίδι μόνη μου, χωρίς προδιαγεγραμμένο πλάνο ή χάρτη, χωρίς την ασφάλεια του να με περιμένει κάποιος στο αεροδρόμιο... Παρόλο που θέλω σαν τρελή να κάνω ένα ταξίδι αυτήν την εποχή! Αλλά από την άλλη σκέφτομαι... Είναι δυνατόν σε όλη μας τη ζωή να πηγαίνουμε με μπούσουλα, με χάρτη; Ε, όχι! Γιατί αυτό που θέλω τελικά είναι «να νιώσω, να ζήσω δυνατά τη ζωή» και αυτό σε καμία περίπτωση δεν γίνεται με μπούσουλα...

Γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ «Κλείνω κι έρχομαι, έρχομαι, φτάνω με το πρώτο το αεροπλάνο!», μόνο και μόνο για να με απογειώσει ένα βλέμμα!


ΥΓ1. Ζητώ συγγνώμη από το πολυπληθές αναγνωστικό μου κοινό αν δεν υπάρχει κανένας συνειρμός σε αυτό το κείμενο. Το σφιχτό deadline αλλά και το επίμονο συνάχι που μου δυσκολεύει την οξυγόνωση θα φταίνε.

ΥΓ2. Αν πάλι κάποιος κατάλαβε τι θέλω να πω, και θέλει να με περιμένει στο αεροδρόμιο για να μου πει «μαζί μου έλα, πάνω από τα σύννεφα», θα με κάνει πολύ χαρούμενη! Ποτέ δεν μου άρεσαν τα μοναχικά ταξίδια, και η αλήθεια είναι ότι έχω κάνει αρκετά. Όπως άλλωστε λέει και κάποιος φίλος μου στο Facebook, οι δύο είναι πάντα πολύ καλύτερα από τον έναν.

ΥΓ3. Το δεκάλεπτό μου τελείωσε, και ήρθε η ώρα να επιστρέψω στα ρεπορταζιακά μου. Έτσι για να μη φωνάζει και ο διευθυντής μου που καθυστερώ στα deadlines μου...

Του άντρα του πολλά βαρύ...

Μην του μιλάτε το πρωί!


Ούτε το μεσημέρι, ούτε το απόγευμα!

Από τις 5 και μετά, ας του μιλήσει όποια θέλει και ας του πει ό,τι τραβάει η όρεξή της, μέχρι να λήξει όμως το εργασιακό σας ωράριο, κρατήστε τις αποστάσεις σας!


Ιδίως αν αυτός ο άντρας, ο πολλά βαρύς, είναι ο άνθρωπος «δεν έχω συγκεκριμένες αρμοδιότητες», «κάνω λίγο απ’ όλα», «είμαι ο γενικός δερβέναγας, χωρίς όμως αντίστοιχο τίτλο», είναι «το δεξί χέρι του αφεντικού» κοινώς.


Τελικά, ο Πλανήτης Happy είναι ουτοπία και στις εργασιακές σχέσεις ανδρών-γυναικών; Γιατί πάντα πίστευα το αντίθετο; Ότι δηλαδή στη δουλειά είναι πολύ ευκολότερο να συνυπάρξεις και να συνεννοηθείς με εκπροσώπους του αντίθετου φύλου;


Στην τηλεφωνική επαφή, επιστρατεύεις λίγο φλερτ στη φωνή, βάζεις και 2-3 χαριτωμένα σχολιάκια και ένα αθώο χαζογελάκι και νά’ τη η μυστική συνταγή.


Και αυτή η μυστική συνταγή πραγματικά λειτουργεί, γιατί γνωρίζετε πολύ καλά ότι το μυστήριο είναι το Α και το Ω του φλερτ. Γι' αυτό και στο τηλέφωνο, το κατεξοχήν μυστηριακό μέσο επικοινωνίας, το φλερτ είναι σχεδόν προαπαιτούμενο για να πετύχεις αυτό το κάτι που θέλεις...


Στην εκ του σύνεγγυς επαφή τώρα... Το φλερτ σαφώς και υφίσταται στον εργασιακό χώρο. Το θέμα βεβαίως είναι κατά πόσο διατεθειμένος είσαι να παίξεις σε αυτό το παιχνίδι, για να πετύχεις τον στόχο της εργασιακής συνεννόησης και συνύπαρξης, χωρίς όμως να δώσεις και λαβές στον περίγυρο. Να βρεις τη χρυσή ισορροπία δηλαδή...


Εδώ νομίζω ότι τό’ χω, γιατί απλούστατα δεν παίζω στο παιχνίδι! Το φλερτ το έχω αποκλείσει, επιλέγοντας να κρύψω τη γυναικεία φύση μου στο χρονοντούλαπο (μέχρι τις 5 δηλαδή...) και να αντιμετωπίσω τον άντρα συνάδελφο επί ίσοις όροις.


Γιατί, ας μην γελιόμαστε, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα βρεθείς στο επίκεντρο εργασιακών διακρίσεων, πόσο μάλλον όταν είσαι ξανθιά! Κάποια στιγμή μία συνάδελφος μου είχε πει «νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν με παίρνουν στα σοβαρά, γιατί είμαι κοκκινομάλλα». Ξέχασα να τη ρωτήσω πώς τα πάει τώρα που έγινε ξανθιά!


Τι γίνεται όμως όταν εσύ επιλέγεις να απέχεις από το παιχνίδι του εργασιακού φλερτ, παρόλ’ αυτά, ο άντρας ο σωστός, το δεξί χέρι που λέγαμε, δεν μπορεί να περιορίσει την υπέρμετρη αντρική του φύση που ξεχειλίζει από παντού; Και καμάκι και προστάτης δηλαδή! Αντιλαμβάνεστε, αυτό το καθησυχαστικό ύφος του τύπου «μην ανησυχείς, τα έχω όλα εγώ υπό έλεγχο, εγώ ο άντρας-μεγαλοστέλεχος!!!».


Δύσκολο για μία γυναίκα να τον αντιμετωπίσει, ιδίως όταν ο τομέας ευθύνης της είναι σχετικά περιορισμένος... Mεγάλος ως προς ένα είδος σημαντικής τελικής ευθύνης, αλλά και ταυτόχρονα μικρός σε σχέση με αυτόν του δεξιού χεριού, που δίνει στο δεξί χέρι αρκετό αέρα ώστε να της μιλάει με βλέμμα γεμάτο υπονοούμενο... Υπονοούμενο που παίρνει σάρκα και οστά στις λέξεις... «Χαλαρά! Εγώ είμαι εδώ για να σου λύσω όλα σου τα προβλήματα!».


Η αλήθεια είναι ότι αυτή η επίκτητη καφρίλα της πόλης και των επιχειρήσεων, πόσο μάλλον από έναν νέο άντρα, μου κάθεται κάπως στο στομάχι. Και όσο "αντικειμενική φίλη" των αντρών και αν είμαι, όπως θα έλεγε και ο πιο πιστός μου αναγνώστης, δυστυχώς δεν μπορώ να την παραβλέψω.


Ξαφνικά το μυαλό μου μπαίνει σε σκηνοθετικά τερτίπια, όπου ως άλλη Μαίρη Χρονοπούλου με φόρεμα σκισμένο στο μέρος της καρδιάς, ανεβαίνω στο γραφείο μου και ρίχνω δυο στροφές τραγουδώντας: "Του αγοριού απέναντι...". Συμπληρώνοντας ωστόσο... "Mη βροντοχτυπάς τις χάντρες!" (μας έχεις πάρει τα αυτιά!).


Μήπως τελοσπάντων να πάω να ζήσω και να δουλέψω σε ένα χωριό όπου τουλάχιστον η όποια "καφρίλα" θα είναι αυθεντική; Γιατί τελικά, οτιδήποτε Original το λατρεύω, αν και όχι ΑΕΚτζού!

Why can't you just hold me?

...why is it so hard?

τραγουδούσε πριν από έναν χρόνο και κάτι η Maria Mena και είμαι σίγουρη ότι αυτό το στιχάκι κάποια στιγμή σας άγγιξε... Ίσως να σας συγκίνησε, ίσως να αποτέλεσε αφορμή για αφιέρωση, για αναπόληση... Σίγουρα όμως άγγιξε κάποια ευαίσθητη χορδή σας...

why is it so hard, λοιπόν, για 2 ανθρώπους να είναι μαζί; Βρήκε άραγε ποτέ την απάντηση που αναζητούσε η Maria; Είναι ο φόβος, είναι ο εγωισμός, είναι οι ψυχαναγκασμοί μας; Μυστήρια τρένα οι άνθρωποι, όπως λέει και μία πολύ καλή μου φίλη... Όντως, πολύ μυστήρια, θα συμφωνήσω κι εγώ...

Ποιο είναι άραγε εκείνο το σημείο, που μία ρωγμή βρίσκει ευκαιρία και μπαίνει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που θέλουν ο ένας τον άλλο και επιτρέπει σε χαζοδιλήμματα να ραγίσουν το γυαλί;... διλήμματα του τύπου "εσύ χριστιανή-εγώ μουσουλμάνος" (ναι, το άκουσα πρόσφατα, μη σας κάνει εντύπωση), "εγώ Αθήνα-εσύ Θεσσαλονίκη", "εγώ 24-εσύ 40...", "ή χωρίζουμε ή παντρευόμαστε" κ.ο.κ.; Έχετε καμία απάντηση να μου δώσετε, γιατί εγώ την αναζητώ εναγωνίως... Πότε ακριβώς ο έρωτας, το πάθος, η αγάπη δεν είναι αρκετή;

Είμαι ένας τυχερός άνθρωπος που προέρχεται από μια πολύ αγαπημένη και δεμένη οικογένεια, με παραδείγματα ερώτων όμως που με έχουν κακομάθει... και προφανώς με στοιχειώνουν στην ενήλικη ζωή μου, όπως πρόσφατα συνειδητοποίησα!

Γονείς 50+ χρόνια μαζί (till death tear us apart), αδέρφια παντρεμένα με τους νεανικούς τους έρωτες και ακόμα μαζί και ερωτευμένα, φίλοι που συνεχίζουν με τις εφηβικές τους αγάπες, πάντα ερωτευμένοι μέσα στις όποιες, αναμενόμενες δυσκολίες, σίγουρα δεν μπορούν να αποτελέσουν πρότυπο για μια γυναίκα που ζει και αναζητά το άλλο της μισό (!) σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς.

Ένας πολύ αγαπημένος φίλος μου έλεγε κάποτε ότι ζω σε ένα χαρωπό λιβάδι, μακριά από την πεζή πραγματικότητα. Δεν ξέρω αν είχε δίκιο... Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι στο "χαρωπό μου λιβάδι" ήρθαν τον τελευταίο καιρό πολλές βροχές, και πλημμύρες και καταστροφές, ωστόσο είδα και ένιωσα τι μπορεί να κάνει η δύναμη της αγάπης. Γι' αυτό θέλω να πιστεύω ότι όλα γίνονται... Όχι από χαζή υπεραισιοδοξία, αλλά από άποψη, από στάση ζωής.

Και γιατί να μην γίνονται όλα δηλαδή, αναρωτιέμαι... Ποιος τα εμποδίζει; "It takes two to tango" θα μου πείτε, και το ξέρω "δεν είναι ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός", αλλά ο ενικός θέλει πάντα να κάνει όνειρα, που λέει και ο θεϊκός στίχος της Νικολακοπούλου, πώς να το κάνουμε;;;

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ προσωπικά αρνούμαι να πιστέψω ότι στη θεωρητικά πιο προοδευτική εποχή της ανθρωπότητας, είμαστε τόσο συντηρητικοί που αφήνουμε χαζοδιλήμματα να μας κρατάνε μακριά από ανθρώπους που αγαπάμε. Πείτε μου ότι ζούμε στην εποχή του εγωισμού και του εγωκεντρισμού και αυτά είναι τα εμπόδιά μας, και όχι ότι φταίνε τα διλήμματα. Αυτά, μόνοι μας καταφέρνουμε και τα βάζουμε στη μέση, δεν μπαίνουν από μόνα τους.

Σκέψεις ανάκατες σαν αυτές, σαν μικρά κομμάτια από το παζλ των ανθρωπίνων σχέσεων και της ζωής, έρχονται στο μυαλό μου συχνά όταν είμαι μόνη μου... Και βέβαια, το αγαπημένο μου μέρος για περισυλλογή ήταν πάντα τα μέσα μεταφοράς, όπου από μικρό παιδί συνήθιζα να παρατηρώ τους ανθρώπους, προσπαθώντας να κλέψω κάτι από τη σκέψη τους, κάτι από εκείνους. Μπας και το παζλ μου επιτέλους ενωθεί...

Στο μετρό, μία κυρία γύρω στα 55 κάθεται απέναντί μου. Στην Πανόρμου ανεβαίνει ένας συνομήλικός της κύριος, κάθεται δίπλα της και της δίνει ένα ζεστό φιλί... Η κυνική πλευρά του εαυτού μου, αυτή που καμιά φορά εμφανίζεται σαν το διαολάκι, θα έλεγε: "σίγουρα, είναι παράνομο ζευγάρι, και ξέρεις πώς είναι οι γεροντοέρωτες... "

H άλλη μου πλευρά όμως, η λίγο πιο ρομαντική, ίσως και να θέλει να πιστεύει ότι υπάρχει ακόμα "ελπίδα" να βρούμε τη χαμένη μας Ατλαντίδα, τον πλανήτη Happy.

Μυστήρια τρένα οι άνθρωποι, Maria μου, πολύ μυστήρια...

Τα λεφτά μας πίσω!

Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσο πιο εύκολη θα ήταν η ζωή μας και οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους, αν υπήρχε ένα manual, ένα -κοινό για όλους- βιβλίο με οδηγίες, στο οποίο θα ανατρέχαμε κατά περίπτωση; Ένα εγχειρίδιο που θα παρουσίαζε αναλυτικά όλα τα προβλήματα και τους προβληματισμούς που μπορεί να μας απασχολήσουν σε αυτή τη ζωή, και να πρότεινε, ανά ηλικία, φύλο, περίπτωση, τις σωστές λύσεις για να πετύχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Τρελάθηκες, θα μου πείτε! Οδηγίες χρήσης στη ζωή; Πώς γίνεται αυτό; Έχετε δίκιο, ίσως και να τρελάθηκα... Δεν διαφωνώ καθόλου, η διαφορετικότητα του καθένα μας, όλα εκείνα τα ιδιαίτερα στοιχεία του χαρακτήρα μας και της συμπεριφοράς μας, είναι σαφώς αυτή που μας εξιτάρει και μας κεντρίζει στους άλλους, είναι αυτή που μας κάνει να επιλέγουμε και να κάνουμε φίλους, σχέσεις, δεσμούς... Και μέσα από τη διαφορετικότητά μας ξεχωρίζουμε, ερωτευόμαστε, αγαπάμε, ζούμε... Αλλά δεν θα ήταν πολύ βολικό και λιγότερο ψυχοφθόρο αν μπορούσαμε να βρούμε μία έτοιμη λύση για όλα μας τα προβλήματα; Όχι τόσο για να γλιτώσουμε χρόνο και κόπο, αυτό είναι το ευχάριστο σημείο της διαδικασίας, όσο για να είμαστε 100% σίγουροι για το αποτέλεσμα...

Δεν θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσαμε να κατευθύνουμε και να ορίσουμε με συγκεκριμένες κινήσεις το αποτέλεσμα που λαχταράμε; Να επαναστατήσουμε δηλαδή κόντρα στη ζωή και να της δείξουμε τελοσπάντων ότι υπάρχει και άλλο άκρο εκτός από αυτό που εκείνη επιλέγει; Ότι υπάρχει και το απόλυτα σίγουρο και όχι μόνο το απόλυτα απρόοπτο... Τη μέση λύση δεν την αναφέρω, γιατί απ΄ ό,τι φαίνεται στη ζωή, μέση λύση δεν υπάρχει, δεν υπάρχει ισοπαλία...

Για σκεφτείτε να πηγαίναμε στο κεφάλαιο εκείνο που αφορά στη διαφορετικότητα του τρόπου σκέψεις ανδρών-γυναικών και να βλέπαμε τι λύση έχει να μας προτείνει για να πετύχουμε την πολυπόθητη συνεννόηση π.χ.; Και ως δια μαγείας όλα μας τα προβλήματα να λύνονταν, όπως όταν δεν μπορούμε να δουλέψουμε τον βραστήρα και ανατρέχουμε στο κεφάλαιο «Θέτω σε λειτουργία»;

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η ζωή όμως δεν συνοδεύεται από manual... Σου ζητάει απλώς να παίξεις εσύ ο ίδιος με όλα αυτά που σου χαρίζει, σου παίρνει, σου επιστρέφει, μέσα από ένα αέναο αλισβερίσι.

Σου ζητάει να τα επεξεργαστείς με τα ίδια σου τα χέρια, να σπάσεις το κεφάλι σου για μάθεις πώς «δουλεύουν», να μάθεις να τα διαχειρίζεσαι, να τα κοντρολάρεις, να τα κατευθύνεις, να τα αποδέχεσαι, να τα απορρίπτεις, να τα επαναξιολογείς... Σου ζητάει κατά κάποιο τρόπο σαν μάγος ή σαν ταχυδακτυλουργός να ανακατέψεις την τράπουλα ξανά και ξανά μέχρι να βρεις το 10 το καλό και σε δεδομένες στιγμές να βγάλεις πολλούς λαγούς από το καπέλο σου.

Και εσύ το προσπαθείς, και κάνεις τα μαγικά σου, και ανακατεύεις, και βγάζεις λαγούς....

Υπάρχουν όμως και κάποιες νύχτες, από αυτές που δεν θες ούτε τον εαυτό σου να δεις στον καθρέφτη, που όσο αισιόδοξος και να σαι, όση ενέργεια και να κρύβεις μέσα σου, θέλεις μόνο να φωνάξεις «There’s no more rabbits in my hat to make things right…» που λέει και ο στίχος, για να ξορκίσεις τον δύσκολο ρόλο που σου δόθηκε στο casting της ζωής. Κάτι τέτοιες νύχτες, ίσως μόνο ένα manual να μπορούσε να σε σώσει... Αν ανέτρεχες στο κεφάλαιο «Πού να βρω κι άλλους λαγούς;»....

PS. Άραγε... σε εκείνη την περίπτωση που οι ερωτικές μας σχέσεις συνοδεύονταν από manual, θα συνοδεύονταν και από εγγύηση επιστροφής χρημάτων; Φαντάζεστε πόσο πλουσιότεροι θα είχαμε γίνει όλοι μας;;!! Και τελοσπάντων, θα είχαμε ένα κίνητρο, θα είχαμε να κερδίσουμε κάτι, υλικό εννοώ, από όλο αυτό το ταξίδι της προσωπικής μας ζωής!

Το ξέρω, ακούγεται λίγο κυνικό, και θα μου πείτε ότι το μεγάλο κέρδος από αυτό το ταξίδι είναι το ίδιο το ταξίδι και ότι σίγουρα πλουτίζουμε σε εμπειρίες, σε γνώση, σε ωριμότητα... Ναι, τα ξέρω όλα αυτά, και τα προσυπογράφω μη σας πω. Ένας θετικός, αισιόδοξος και συναισθηματικός άνθρωπος είμαι... Αλλά είπα κι εγώ για μία φορά να γίνω κυνική και επιτέλους... να ζητήσω τα λεφτά μου πίσω για όλα τα ελαττωματικά «προϊόντα» που έχω αγοράσει!